გამოდის 1998 წლიდან
უზარ­მა­ზა­რი პა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო­ბაა ატა­რებ­დე სა­უ­კე­თე­სო მას­წავ­ლებ­ლის ტი­ტულს

ლა­ლი ჯე­ლა­ძე

5 ოქ­ტომ­ბერს, „ილი­ას ბაღ­ში“, გრან­დი­ო­ზულ­მა წვე­უ­ლე­ბამ გა­ნათ­ლე­ბის სის­ტე­მის გულ­შე­მატ­კივ­რებს მო­უ­ყა­რა თა­ვი, იმ სა­ღა­მოს ქვეყ­ნის სა­უ­კე­თე­სო მას­წავ­ლებ­ლის ტი­ტუ­ლის მფლო­ბე­ლი უნ­და გა­მოვ­ლე­ნი­ლი­ყო. „მას­წავ­ლებ­ლის ეროვ­ნუ­ლი ჯილ­დო“ კო­ა­ლი­ცი­ის „გა­ნათ­ლე­ბა ყვე­ლა­სათ­ვის — სა­ქარ­თ­ვე­ლო“, მას­წავ­ლე­ბელ­თა პრო­ფე­სი­უ­ლი გან­ვი­თა­რე­ბის ეროვ­ნულ ცენ­ტ­რ­სა და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს გა­ნათ­ლე­ბის, მეც­ნი­ე­რე­ბის, კულ­ტუ­რი­სა და სპორ­ტის სა­მი­ნის­ტ­როს შო­რის გა­ფორ­მე­ბუ­ლი მე­მო­რან­დუ­მის სა­ფუძ­ველ­ზე, 2017 წლის 13 მა­ისს და­წეს­და — ინი­ცი­ა­ტი­ვა მას­წავ­ლებ­ლის პრო­ფე­სი­ის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცი­ის­კენ მი­მარ­თუ­ლი გლო­ბა­ლუ­რი კამ­პა­ნი­ის — „The Global Teacher Prize“ ნა­წი­ლია. გა­სულ წელს, პირ­ვე­ლი ჯილ­დოს მფლო­ბე­ლი გუ­რი­ის ერ­თი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი სკო­ლის მას­წავ­ლე­ბე­ლი ლა­დო აფხა­ზა­ვა გახ­და. კონ­კურ­ს­მა მშვე­ნი­ე­რი სტარ­ტი აიღო და მთე­ლი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში, წლის სა­უ­კე­თე­სო მას­წავ­ლებ­ლის ტი­ტუ­ლის მფლო­ბელ­მა, არა­ერ­თი აქ­ტი­ვო­ბი­თა და ინი­ცი­ა­ტი­ვით, არა­ერ­თხელ შე­ახ­სე­ნა სა­ზო­გა­დო­ე­ბას, რას ნიშ­ნავს ტი­ტუ­ლი — შე­ნი­ვე საქ­მი­ა­ნო­ბით გა­ა­მარ­თ­ლო „რჩე­უ­ლო­ბა“. ალ­ბათ, ძა­ლი­ან ბევ­რი და­მე­თან­ხ­მე­ბა, რომ ლა­დო ამას დღემ­დე ახერ­ხებს. ცე­რე­მო­ნი­ალს მი­ვუბ­რუნ­დე­ბი და გეტყ­ვით, რომ სა­უ­კე­თე­სოდ ორ­გა­ნი­ზე­ბუ­ლი წვე­უ­ლე­ბა ნამ­დ­ვი­ლად იყო იმის დას­ტუ­რი, რომ მას­წავ­ლებ­ლო­ბას სა­ზო­გა­დო­ე­ბა პრესტი­ჟულ პრო­ფე­სი­ად აღი­ა­რებს და, თუნ­დაც ამ კონ­კურ­სით, პე­და­გო­გებს აძ­ლევს მო­ტი­ვა­ცი­ას, გახ­დ­ნენ უკე­თე­სე­ბი ან სუ­ლაც რჩე­უ­ლე­ბი.

ილია წი­ნამ­ძღ­ვ­რიშ­ვი­ლის სა­ხე­ლო­ბის კო­ლე­ჯი 135 წლი­საა

სა­ქარ­თ­ვე­ლოს უძ­ვე­ლეს­მა პრო­ფე­სი­ულ­მა სას­წავ­ლე­ბელ­მა, რო­მე­ლიც მცხე­თის რა­ი­ო­ნის სო­ფელ წი­ნამ­ძღ­ვ­რი­ან­თ­კარ­ში მდე­ბა­რე­ობს, 135 წლის იუბი­ლე აღ­ნიშ­ნა.
„ბევრს თქვენ­განს გა­აკ­ვირ­ვებს ჩე­მი მოქ­მე­დე­ბა, რომ დღეს მე სა­მე­ურ­ნეო სკო­ლას ვხსნი, — მარ­თ­ლა, რომ ეს საქ­მე სამ­ძი­მო საქ­მეა; მაგ­რამ ეს საქ­მე მე გა­მა­ბედ­ვი­ნა ერ­თის მხრივ იმან, რომ ყო­ვე­ლის მა­მუ­ლის-შვი­ლის ვა­ლია შეძ­ლე­ბი­სა­მებრ შე­ე­წი­ოს ღა­რიბ­სა და უმე­ცარს ხალ­ხ­სა, მე­ო­რეს მხრივ აუცი­ლე­ბელ­მა სა­ჭი­რო­ე­ბამ აქა­ურ ხალ­ხ­ში სა­სარ­გებ­ლო და პრაქ­ტი­კუ­ლი ცოდ­ნის გავ­რ­ცე­ლე­ბი­სამ. მე დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, რომ გზა­ზედ ბევ­რი გა­ჭირ­ვე­ბა მოგ­ვე­ლის, მაგ­რამ ამ გა­ჭირ­ვე­ბის დაძ­ლე­ვა შე­უძ­ლია საქ­მი­სად­მი სიყ­ვა­რულს, გუ­ლის და­დე­ბას და

როცა სკოლა სიახლეებისთვის მზადაა

ახა­ლი სკო­ლის მო­დე­ლი გა­ნახ­ლე­ბუ­ლი მე­თო­დო­ლო­გი­ით სწავ­ლე­ბას მო­ი­აზ­რებს. სწავ­ლე­ბის ახა­ლი მე­თო­დი თბი­ლი­სის 150-ე სა­ჯა­რო სკო­ლის დაწყე­ბით კლა­სებ­ში, პი­ლო­ტი­რე­ბის რე­ჟიმ­ში, გა­მო­იც­დე­ბა. შემ­დ­გომ, მე­ო­რე ეტაპ­ზე ამ პრო­ცეს­ში უფ­რო მე­ტი სკო­ლა ჩა­ერ­თ­ვე­ბა. „იმე­დი მაქვს, ყო­ვე­ლი ახა­ლი პი­ლო­ტი მოგ­ვ­ცემს ახალ მა­სა­ლას, რო­მელ­საც მას­წავ­ლებ­ლე­ბი, სა­კონ­სულ­ტა­ციო ჯგუ­ფის დახ­მა­რე­ბით, შექ­მ­ნი­ან და შემ­დეგ და­ნარ­ჩე­ნი

40(24)N